شهر ما، خانه ما؛ روایتی تازه

از صبح که از خانه بیرون می‌زنیم، تا محل کار، دانشگاه یا مدرسه، چشم‌مان به ده‌ها بیلبورد و تابلوی تبلیغاتی می‌افتد؛ فضاهایی که بخش زیادی از آن‌ها در خدمت تبلیغات تجاری و البته درآمد شهرند.
اما یک سؤال:چرا بعضی از این بیلبوردها، به‌جای فروختن یک کالا، یا خدمات، «راه» نشان ندهند؟ تصور کنید هر روز در مسیرمان با یکی از قهرمانان واقعی این سرزمین روبه‌رو شویم؛ یک دانشمند، ورزشکار، هنرمند، قهرمان ملی، چهره فرهنگی یا دینی... اما نه فقط با یک عکس و یک اسم.خیلی کوتاه بدانیم از کجا شروع کرده، چه شکست‌هایی خورده، از چه سختی‌هایی گذشته و چطور به جایی رسیده که امروز ایستاده است. کنار تصویرش هم یک QR Code؛ برای کسی که کنجکاو شد و خواست قصه زندگی‌اش را بیشتر بخواند. نوجوان ما چرا باید قصه قهرمانان خیالی را با جزئیات بداند، اما قصه دانشمندان، قهرمانان و آدم‌های بزرگ سرزمین خودش را نشناسد؟ پشت هر موفقیتی، قصه‌ای هست؛ قصه زمین خوردن، بلند شدن و دوباره ادامه دادن. شاید دیدن همین قصه، یک صبح معمولی در یکی از خیابان‌های شهر، به یک نوجوان بگوید:«اگر او توانست، شاید من هم بتوانم...» اینجاست که یک بیلبورد دیگر فقط یک سازه تبلیغاتی نیست؛ می‌تواند بخشی از مسئولیت اجتماعی و حتی یک کلاس درس بزرگ در دل شهر باشد.شاید وقتش رسیده مدیریت شهری، در کنار درآمدزایی از شهر، کمی هم به ساختن الگو، انگیزه و امید در شهر فکر کند. چون «شهر ما، خانه ما» فقط یعنی مراقب خیابان‌هایش باشیم؟ یا یعنی حواسمان به رؤیاهای بچه‌های این خانه هم باشد؟
شهری امیدوارتر، با نسلی آگاه‌تر...